Subotica: Godina čudnih koalicija i neispunjenih obećanja

Iako subotičku gradsku vlast na čelu sa Demokratskom strankom zvanično podržava 53, a nezvanično čak 66, od ukupno 67 odbornika u gradskoj vlasti, i na prvi pogled deluje da nijedan grad u zemlji nema tako čvrstu, „opštenarodnu“ vlast, teško da se može reći da je to vlast za koju su subotički birači želeli da ih vodi u tekućem četverogodišnjem mandatu.

Razloga za to je mnogo, ali svakako je najteže poverovati da je glasač Saveza vojvođanskih Mađara ili Demokratskog saveza Hrvata u Vojvodini, kada je glasao za svoju stranku, imao u vidu da ona deli vlast sa onima čiji su ih lideri 90-ih godina prošlog veka „ljubazno“ molili da spakuju kofere i odu, velikodušno im nudeći sendviče, ili da je, primera radi, onaj kome je u srcu Liga socijaldemokrata Vojvodine, glasajući za svoju stranku, u stvari glasao za vlast u kojoj se nalazi i njihov ljuti protivnik na državnom nivou, Demokratska stranka Srbije, i čiji su stavovi sve, samo ne bliski.

Upravo iz navedenih razloga, koji su samo vrh ledenog brega, jasno je da se vlast u Subotici, koju čine Demokratska stranka, Savez vojvođanskih Mađara, Demokratski savez Hrvata u Vojvodini, Socijalistička partija Srbije, Liga socijaldemokrata Vojvodine, Samostalne socijaldemokrate, Socijaldemokratska partija Srbije, Liberalno demokratska partija, Nova Srbija, Bunjevačka stranka, Savez bačkih Bunjevaca, Demokratska stranka Srbije i nekoliko samostalnih odbornika, a koju indirektno podržava i Srpska napredna stranka, nalazi na staklenim nogama, balansirajući između megalomanskih želja ogromnog broja stranačkih “vojnika” i realnosti da je gradski budžet prazniji nego ikada. Sa druge strane, opoziciju u pravom smislu te reči čini samo Pokret mađarske nade, stranka koju mnogi povezuju sa ekstremističkom organizacijom “64 županije”, a koji je u skupštinske klupe “proguran” kao manjinska stranka i uz glasove jedva nekoliko stotina Subotičana, što dovoljno govori o “ozbiljnosti” same opozicije i njenih mogućnosti.

Svakako, najupečatljivije u svemu ovome je ponašanje Srpske napredne stranke, koja je ovaj mandat gradske vlasti počela kao tvrdokorna opozicija, sa osam odbornika, a sada je, iako još uvek nezvanično, sa 13 odbornika, postala deo vladajuće koalicije. Do takvog razvoja situacije došlo je kada je kompletan Gradski odbor Demokratske stranke Srbije, kome su nakon koalicionog sporazuma sa demokratama i raspodele funkcija pripala dva javna preduzeća, “Parking” i “Zoološki vrt Palić”, kao i resor za investicije u Gradskom veću, prešao u tada opozicioni SNS, koji ih je oberučke prihvatio. Iako se očekivalo da će nekadašnji članovi DSS-a tada napustiti svoje funkcije u lokalnoj vlasti i početi da deluju sa pozicija opozicije u Skupštini grada Subotice, oni su i dalje, uz očiglednu saglasnost vrha subotičkog odbora naprednjaka, u koji je inkorporiran i sam nekadašnji lider GrO DSS, Bogdan Laban, nesmetano zadržali svoje funkcije i na taj način je i Srpska napredna stranka, preko noći, postala deo vlasti u najvećem gradu na severu Bačke. Naprednjaci su nakon toga “pojačani” i Veljkom Vojnićem, nekadašnjim predsednikom GrO LSV u Subotici, pa sada “drže” oko 20 odsto mandata u Skupštini grada, iako su na izborima 2012. godine dobili tek nešto više od 10 odsto glasova Subotičana.
Imajući sve ovo u vidu, a pre svega činjenicu da su u Subotici svi vlast, jasno je da je “spisak želja”, odnosno predizbornih obećanja, jedino moguće realizovati ako bi gradski budžet iznosio bar 50, umesto skromnih nešto više od pet milijardi dinara. Upravo u ovoj “širokonarodnoj koaliciji”, koju je trebalo namiriti radnim mestima i drugim pogodnostima, treba tražiti razlog zašto u proteklih godinu gotovo ništa ozbiljnije nije urađeno po pitanju investicija i rešavanja problema običnih građana. Kao najveći uspeh nameće se rušenje betonskog skeleta pored Otvorenog univerziteta, koji je 50 godina bio ruglo grada, a zahvaljujući Pokrajinskom fondu za kapitalna ulaganja, odmaklo se malo i na projektu rekonstrukcije i izgradnje Narodnog pozorišta, ali i ovaj posao svetlosnim godinama daleko od realizacije. Dakle, nastavljeno je sa praksom šminkanja centra grada, dok su prigradska naselja i dalje na marginama svih dešavanja kada su u pitanju investicije u infrastrukturu.

Isto tako, od pompezno najavljivanih više od 7.000 novih radnih mesta nije bilo ništa, a i ono malo Subotičana koji su dobili posao u novoformiranoj Industrijskoj zoni u Malom Bajmoku, ostali su u senci armije otpuštenih, kojih je, prema poslednjim podacima, za oko 500 više u odnosu na srećnike koji su došli do slabo plaćenog radnog mesta u pogonima stranih kompanija koje otvorile svoje fabrike na severu Bačke.

U moru negativnih stvari koje su se preplavile subotičku političku scenu, pa samim tim i živote Subotičana, kao svetlo na kraju tunela zabeležena je inicijativa gradonačelnika Modesta Dulića, koji je prvo svojim saradnicima, zatim svim zaposlenim u Gradskoj upravi, kao i sebi, smanjio plate za 10 do 20 odsto, a potom isto to uradio i sa javnim i javno komunalnim preduzećima za iste iznose. On je najavio i da će po hitnom postupku biti uveden i moratorijum na nova radna mesta koja se finansiraju iz gradskog budžeta, te da će biti realizovan čak i program smanjenja zaposlenih.

Sigurno je da u ovakvom odnosu snaga na subotičkoj političkoj sceni, u kome funkcioniše gomila političkih stranaka čiji su programi dijametralno suprotni i čiji je jedini zajednički imenilac glad za foteljama, nema previše razloga za optimizam. Vreme će, po svemu sudeći, na površinu izbaciti sve razmirice i evidentno je da će morati da dođe do promena, pre ili kasnije, a da li će te promene doneti nešto bolje videće se u predstojećem periodu.

Dragan Šolaja

Share Button